نه تو می مانی و نه اندوه                            

                                                                         

و نه هیچیک از مردم این آبادی    

 


به حباب نگران لب یک رود قسم

 


و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت

 


غصه هم می گذرد

 


آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

 


لحظه ها عریانند

 


به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز

 

 

« سهراب سپهری »       

 

 

 

 

  

 

 

زندگی  را نخواهیم فهمید اگر…

 


 

  دیگر آرزو کردن و رویا دیدن  را از یاد ببریم 

 

 


  و جرات زندگی بهتر داشتن را لب تاقچه به  فراموشی  بسپاریم، 

 

 

                                                 فقط به این خاطر که در گذشته 
 
 
 

                                           یک یا چند تا از آرزوهایمان اجابت نشدند 
 
 
 

                                       که حتما حکمتی در اجابت نشدن آنها بوده است